In gesprek met… Kees van Broekhuizen

Foto uit Udens Weekblad

Foto uit Udens Weekblad

UDEN – Eind november vorig jaar won meester Kees van vrije school de Zevenster in Uden de ‘Mees Keesverkiezing’ die door de uitgever van de boeken en de film werd uitgeloofd. Deze waardering voor de leukste leraar van het land kwam aan de vooravond van zijn afscheid. Aan het einde van dit schooljaar nam hij na 41 jaar afscheid van het onderwijs waarvan hij 15 jaar in de Zevenster voor de klas stond. “Ik heb in harmonie afscheid genomen. De kinderen en mijn werk zal ik ongetwijfeld gaan missen, al die vergaderingen niet.”

Heeft u zelf ook een opvoeding gehad die gebaseerd was op  antroposofische opvattingen zoals bijvoorbeeld het uitgangspunt dat ieder kind de gelegenheid moet krijgen om zich zo volledig mogelijk te kunnen ontplooien?

“Ik ben geboren in Lobith in een sterk gelovig gezin, gereformeerd. Ik zat in Nijmegen op een christelijke kweekschool. Dat is dus heel anders. Ik kwam in Brabant terecht omdat ik er kon invallen op een protestante school in Boxmeer en heb daar een heel mooie katholieke kleuterjuf leren kennen, waarmee ik getrouwd ben. Ik kwam na mijn diensttijd in aanraking met de vrije schoolbeweging door medewerkers van het antroposofisch instituut Bronlaak in Oploo. Die brachten hun kinderen naar de vrije kleuterschool in Boxmeer en vanwege hun interesse was er genoeg levenskans voor een complete vrije basisschool.

Bent u daar meteen gaan werken?

“Ik had tussendoor een tweedegraads tekenakte gehaald en stond tien jaar als tekenleraar aan de mavo en havo in Stevensbeek. Daarna ben ik met mijn gezin, we hadden ondertussen drie kinderen, naar Alkmaar gegaan. Ik was gevraagd om daar een wat lastige zesde klas in de rails te krijgen. Ik stak voor die klas een krant in de fik en legde uit dat het bij mij dat jaar om het vuur ging, dat ik bij hen een vuur wilde ontsteken. We zouden samen ontdekken dat het de moeite waard is om groot te worden. Dat sprak die gasten aan en heb geen problemen met ze gehad.

Wat bedoelde u precies met dat vuur ontsteken?

“Ik wil kinderen opvoeden tot veelzijdige en geïnteresseerde mensen. Ik ga uit van de behoeftes van de kinderen en gebruik geen methodes. Ik probeer de kinderen te prikkelen om zelf te creëren. Ik vul geen emmers maar steek liever vuurtjes aan. Niet als het ware een trechter in dat hoofd en maar volgieten met informatie. En dan meten hoeveel erin zit. Onderwijs is geen vat vullen maar kinderen zich laten verwonderen. Met taalles tover ik bijvoorbeeld letters uit een hoge hoed en goochel ermee. Kinderen vinden dat leuk en zeggen: dat wil ik ook kunnen.”

Vraagt dat niet veel creativiteit van de leerkracht?

“Ik fluit met mijn kinderen in de klas. Ze hebben allemaal een blokfluit en na verloop van tijd kunnen we steeds meer. Dan groeit er iets boven het individu uit en maken we samen iets. Ik ben niet zo muzikaal, maar wil met de groep iets doen. Kinderen houden van een groep, daar willen ze bij horen. Samen proeven doen, met oude kassa’s optellen. Dat kan niet met een pc en er kan geen boek tegenop.”

Komt de Vrije School ooit van het stempel af dat kinderen er maar hun gang kunnen gaan?

“Mijn eigen vier kinderen bewijzen dat ze niet zomaar hun gang hebben kunnen gaan. Ze hebben allemaal een goede opleiding gedaan en hebben prima banen. Het gaat er niet om wat je wordt, als je het maar doet met verve. Je moet vertrouwen hebben in een kind en er veel voor ze zijn. Wat dat betreft voel ik me soms als de ‘Krullevaar’, de zeldzame, bijna uitgestorven vogel in het boek van Annie MG Schmidt.”

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.